Toch maar weer.....

Sjonge....das een tijd geleden!

Ik kwam bij de 'favorieten' mijn blogje weer tegen, en al lezende vond ik het toch wel erg leuk. Dus ik ga weer eens een poging wagen!

Gewoon weer een kijkje in het leven van een simpele schippersvrouw. Lief en (zo weinig mogelijk) leed en alledaagse dingetjes.

Inmiddels zijn we dus een jaar verder en ook weer een jaar wijzer zou je zeggen. Ware het niet dat deze vrouw nogal moeite heeft met het groeien in volwassenheid. Een leuk motto is dan ook: De wereld is gek, en ik ben normaal. Dan kun je net zo gek doen als je wilt namelijk!

Wat is er allemaal gebeurd in het afgelopen jaar?

De kinderen zijn allebei veranderd van school. Caroline heeft de Mavo afgerond en is begonnen op de Kappersakademie, waar ze het vreselijk naar haar zin heeft. 

Robin is van de basisschool naar de Pré-Havo gegaan, wat zoveel inhoudt dattie heel erg zijn best moet doen en dan op Havo-niveau verder kan.

Het vergaat ze prima!

 

Manlief en ik doen nog steeds ons best om onze onderneming drijvende te houden, en tot nu toe klagen we niet, maar zijn ook niet erg optimistisch als we naar de toekomst kijken. Eerlijkheid gebied het te zeggen dat we best een lekkere tik hebben gekregen van de crisis. Maar we laten ons niet kisten en doen ons best! 

We varen nog steeds graag in het noorden van het land, waar we nu ook weer zijn. We gaan morgen lossen in Aduard. En daarna weer richting Emden.

Een klein dingetje in het persoonlijke leven is dat ik recent en infuus moest hebben met Ferinject. IJzer dus. Blijkbaar is na 6 jaar een maagverkleining (Duodenale Switch) mijn reserve een beetje uitgeput. Ik hoefde van de internist geen supplementen meer te slikken, maar nu begin ik dus toch tekorten te ontwikkelen. Van de week gaan we maar eens horen wat me te doen staat. Misschien maandelijk of tweemaandelijks en infuus, of toch verder met ijzerpillen? We zien het wel.

Tot later!!